وقایع این فیلم مجلل در عمارتی عجیب به شکل کشتی در طول جنگ جهانی اول رخ می‌دهد و درونمایه آن (اگرچه نه داستانش) بازتاب‌دهنده نمایشنامه «خانه دل‌شکستگی» اثر جورج برنارد شاو است که رویکردی به شدت ضدجنگ دارد. گروه بزرگی از خانواده و دوستان در این خانه ییلاقی برای رقص، نوشیدن و گفتگو گرد هم آمده‌اند. گفتگوهای آن‌ها به ویژه با ارجاعات ادبی و نقل‌قول‌های عالمانه آراسته شده است. با وجود ظرافت ظاهری، دغدغه‌های آن‌ها ساده است: سکس و خشونت. تصاویر نگران‌کننده‌ای آرامش این ایام نامناسب را بر هم می‌زند؛ از جمله تصاویر مستند از کودکان گرسنه آفریقایی، تصاویری از زندگی روزمره جورج برنارد شاو و جسدی که روی میز کالبدشکافی زنده می‌شود تا با سرزنش گروهی از زنان، آن معجزه را بی‌ارزش کند. موسیقی فیلم به شکلی کنایه‌آمیز به پیام تکان‌دهنده آن اشاره دارد و به طور یکنواخت نابهنگام است.

زنی ثروتمند به طور تصادفی شنونده مکالمه‌ای تلفنی می‌شود که در آن افرادی درباره یک قتل صحبت می‌کنند.

این فیلم اولین اثر بلند سوکوروف در استودیو لن‌فیلم است که بر اساس داستان کوتاهی از نویسنده معاصر شوروی، گریگوری باکلانوف، درباره دوران گذار از قدرت به زیردستی ساخته شده است.